Stanęłam znowu na miejscu, gdzie raptem pięć minut temu tak bardzo mówiłam o daniu mu drugiej szansy. Spojrzałam wszystkim kotom z mojego Klanu prosto w oczy. Nikt się raczej nie sprzeciwiał.... Popatrzyłam jeszcze w księżyc, wiedziałam już co powiedzieć.
- Klanie Dnia - Zaczęłam. - Od dzisiaj posiadamy jeńca, a możliwe, że za jaki czas kolejnego członka naszego Klanu. Ten kocur, nawet jeśli zrobił tyle złego, powinien mieć imię. Ale najpierw, rozwiążcie go i pomóżcie mu tutaj wejść. - Dębowa Dusza podszedł do niego i rozwiązał go. Pomógł mu również wejść na skałę, kiedy kocur siedział tuż obok mnie Dębowa Dusza wrócił na swoje miejsce. Kiwnęłam ''Dziadkowi'' na podziękowanie. - Od dzisiaj będziesz się nazywać... - Zapanowała chwila ciszy. Jak go nazwać? Hmm.. Wiem! - .... Zamglone Spojrzenie. - Po ''sali'' rozniosły się pomruki zdziwienia, aprobaty a nawet zadowolenia. Od kocura można było wyczuć strach, zdziwienie, a nawet nadzieję. - Rangą będziesz nadawał się do Starszyzny, przynajmniej Dębowa Dusza będzie miał z kim porozmawiać. Czy wszyscy się zgadzają? - Spytałam i spojrzałam na jeńco - członka Klanu. Ten z lekkim uśmiechem kiwnął głową. Reszta też się raczej zdawała zadowolona. - Zatem można powiedzieć, że skończyłam... Wróbli, bądź tak miły i pomóż Zamglonemu. - Mruknęłam na tyle głośno by rozmarzony wojownik, wpatrzony w Mglistą jak w najcudowniejszy obrazek się ocknął. Jednak się nie ocknął. Siostra wojownika nie wytrzymała i wrzasnęła mu do ucha.
- Obudź się! Wszyscy się na ciebie gapią! - Wróbli jak oparzony podskoczył a potem popatrzył na śmiejące się koty.
- Wróbli. Podejdź. Tu. Do. Mnie. I. Pomóż. Zamglonemu. Zejść. - Powiedziałam już trochę mnie miło... Wróbli ni nie mówiąc spełnił polecenie a potem znowu usiadł i się znowu wyłączył... Jak ja mu zaraz coś zrobię.... - A czekajcie! - Wszyscy popatrzyli na mnie. -A co się dzieje z Klanem Nocy? Cichy, Płomienny, coś wiecie na ten temat?
Cichy? Płomienny? c:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz